Blad Wisselwerking

Achtbaan van gevoelens

Achtbaan van gevoelens

Martine Delcour

Uitgever: Jozee Uitgevers ISBN: 978-90-79324-07-1 Jaar: 2011 Pagina’s: 239 Prijs: € 14,95

Recensie:

Als de tweejarige Sem op 27 april 2009 wakker wordt met dikke oogjes, beseft zijn moeder, Martine Delcour, nog niet dat de wereld er vanaf vandaag totaal anders uit gaat zien. Zij en haar man Robin zien het een paar dagen aan tot Robin de uiterlijke kenmerken van Sem gaat googelen: ‘Nieraandoening waarbij door een onbekende oorzaak de nierfilters eiwitten uitscheiden. Als gevolg daarvan krijg je vochtophopingen. Vaak het eerste zichtbaar bij oogleden, buik en benen. Wordt behandeld door een lange tijd prednison te gebruiken…’

Martine gaat met Sem via de huisarts naar het ziekenhuis en even later wordt de diagnose gesteld: nefrotisch syndroom. Vanaf dat moment belandt Martine Delcour in een ‘Achtbaan van gevoelens’, zoals ze haar boek ook genoemd heeft.

De kindernefroloog in het regionale ziekenhuis schrijft inderdaad prednison voor en Sem wordt het dikke Michelin-mannetje zoals zoveel kinderen met nefrotisch syndroom. Gelukkig lijkt hij er zelf geen last van te hebben, al heeft hij wel zijn dwarse en driftige prednisonbuien. Er is dan geen land met hem te bezeilen. Sems ziekte schommelt heel erg en net als Martine de weg leert kennen in het regionale ziekenhuis, ‘je kunt maar beter niet bekend raken in een ziekenhuis’, wordt voorgesteld om Sem in het academisch ziekenhuis nader te laten onderzoeken.
Een nierbiopt wijst uit dat Sem focale sclerose heeft, beginnende verbindweefseling van het nierweefsel. De slechtste vorm van nefrotisch syndroom.

Sem is een dapper manneke dat zich makkelijk laat prikken en onderzoeken, geduldig in een potje plast en z’n drankjes drinkt. Martine lijkt er meer door aangedaan dan hijzelf. Voortdurend prikken de tranen achter haar oogleden. Tranen die ze vaak niet wil laten gaan, want Sem mag niet zien dat mama verdriet heeft. En dan is er ook nog Liz, het twee jaar oudere zusje van Sem. Zij mag niet de dupe worden van de chronische ziekte die zijn stempel drukt op het hele gezin. Ook zij heeft recht op zorg en aandacht. Gelukkig zijn er altijd de grootouders van beide zijden die inspringen waar nodig.

Dat Sem toch meer met z’n ziekte bezig is dan op het eerste gezicht lijkt, blijkt in het Sprookjeswonderland. Sem wil een muntje om een wens te doen. ‘Wat wil je dan wensen?’, vraagt Robin. ‘Dat ik weer beter word’, is het ontroerende antwoord van het inmiddels driejarige jongetje… En als hij dan ook nog allemaal haartjes ziet op z’n gezicht, benen en armen, beseft hij drommels goed dat hij echt ziek is.

Martine Delcour geeft de lezer vrije toegang tot haar gedachtewereld. Ze laat zien dat je van een ‘onwetende moeder met een ziek kind’ een ervaringsdeskundige wordt die niet met zich laat sollen. Ze toont in dit boek haar moed en doorzettingsvermogen ‘doe mijn kind geen pijn!’, maar tegelijkertijd schroomt ze niet om over haar momenten van zwakte te vertellen.
Een aanrader voor iedere ouder met een (jong) kind met nefrotisch syndroom.

Bron: Anneke van der Stouwe, Wisselwerking december 2011

© Martine Delcour - 2012