Blog

Column: De naderende terugval

By on juni 19th    /    Blog    /    0 Comments

De naderende terugval

Net zoals iedere dag sta ik klaar om Sem z’n plasje te testen. Nou ja…niet helemaal zoals iedere dag. Het is nu al ’s middags en echt nodig plassen moest Sem helaas niet. Geen optimale situatie dus, want zijn plasje is nu veel te geconcentreerd en ’s morgens is en blijft het het beste tijdstip om te testen…

Vol vertrouwen pak ik een teststrip uit het potje, draai de dop er weer op en houd de flacon horizontaal om op de kleurenschaal te kunnen controleren of mijn vertrouwen nog terecht is. We zijn nu tien weken de ciclosporine aan het afbouwen en de kleur van het sponsje op de teststrip is nog altijd geler dan geel.

Ik doop de stick in zijn plasje, strijk hem langs de rand van het potje en dan slaat mijn hart een slag over… Om vervolgens als een gek tekeer te gaan. Hij is lichtgroen. Shit, hij is echt lichtgroen! In één klap zakt mijn vertrouwen naar het nulpunt. En flitst alles wat we al met Sem hebben meegemaakt door mijn hoofd. De vele terugvallen, de onzekerheid. Elke dag die spanning bij het sticken van de urine en die opluchting als hij eiwitvrij is. Maar ook de teleurstelling als die stick van de een op de andere dag donkergroen is. Tot nu toe ging het afbouwen zo voorspoedig dat ik het omslagmoment voor me uit heb geschoven en er niet meer zo bij stil sta. Elke dag dat het goed gaat, is er één.

Ik gooi de gebruikte strip in de prullenbak en, controlefreak als ik ben, pak meteen een nieuwe uit de flacon. Terwijl ik alle handelingen herhaal, doe ik een schietgebedje. Laat ik het toch alsjeblieft verkeerd hebben gezien. Maar ook de tweede stick is niet meer zo geel als hij hoort te zijn…

Robin komt de keuken in, ziet mijn angst en herhaalt de test. Hij kijkt er goed naar en constateert dat Sem gewoon eiwitvrij is. Vanuit mijn ooghoek zie ik ‘zijn’ teststrip en hij lijkt inderdaad wel redelijk geel. Toch ben ik er niet zo zeker meer van. Dat ‘geler dan geel’ is er duidelijk vanaf. Zou dit dan toch het omslagmoment zijn? Zou dit het einde van onze bijna 3 jaar durende stabiele periode zijn?

Mijn hele lijf is van slag en uit het niets komen de tranen. Ik was even vergeten hoe dit voelde. Ik ben zo gewend geraakt aan de zekerheid dat Sem ondanks alles stabiel blijft dat dit nare gevoel naar de achtergrond was geraakt. Ik heb me de afgelopen periode vaak afgevraagd hoe ik zou reageren als het moment daar is. Ik had werkelijk geen idee, maar besef nu dat ik mezelf dan weer flink bij elkaar zal moeten rapen. Ik ben weer even met beide benen hard op de grond geknald. Het komt eraan…het einde van de heerlijke stabiele, rustige, zekere periode komt er onherroepelijk aan.

De vraag is alleen…is dat morgen al of blijft het nog even uit…

 

Een column ‘uit de oude doos’, maar voor nu zo toepasselijk! Onze stabiele periode is voorbij…hopelijk niet voor altijd!

 

 

  

Leave a Reply

 

© Martine Delcour - 2012