Boek

Achtbaan van gevoelens

Als je kind plotseling chronisch ziek wordt.

 

Het moment dat ik het bij hem ontdekte kan ik nog terughalen als de dag van gisteren. Het was op een maandag, 27 april 2009. Die zondag ervoor was er nog niets aan de hand en hadden we heerlijk gebarbecued bij vrienden. Toen Sem wakker werd, zag ik dat hij dikke oogleden had. Ik dacht dat hij niet goed geslapen had, dus maakte ik er niet zoveel van.

Twee dagen later waren zijn ogen nog steeds dik en zat ik dus om 9.00 uur bij de huisarts. Inmiddels begon ik me al een beetje zorgen te maken, maar hoopte vurig dat hij me gerust zou stellen en naar huis zou sturen met oogdruppels.

Niets was minder waar. Ik werd niet naar huis gestuurd met oogdruppels. Ik werd naar huis gestuurd om een koffertje in te pakken met een pyjamaatje voor Sem zodat ik die mee kon nemen naar het ziekenhuis. De weg naar huis was een emotionele rit, maar nog niets vergeleken bij de rit in de achtbaan waar we daarna in terecht kwamen. Mijn intuïtie zei me dat het goed mis was, maar toch kon ik niet geloven dat dit bij ons gebeurde. Dat Sem van de een op de andere dag de diagnose ‘nefrotisch syndroom’ opgestempeld zou krijgen.

Zoiets gebeurt altijd bij een ander, maar niet bij mij. Niet bij mijn kleine mannetje.

© Martine Delcour - 2012