Blog

Nierbiopt nr 3

By on mei 8th    /    Geen categorie    /    0 Comments

Vrijdag 20 maart om half 3 lag Sem op de operatietafel. Iets later dan gepland, maar hij heeft zich super goed gehouden de hele ochtend. Toen hij vrijdagochtend wakker werd, was hij wel gespannen. Hij begon dingen op te noemen waar hij 2,5 jaar geleden nog helemaal niet mee bezig was…  “Mama, stel dat ze verkeerd prikken. Wat gebeurt er dan?”

Onderweg naar het ziekenhuis liep de spanning in zijn lijfje zo hoog op dat hij alles onder spuugde in de auto. Bij een tankstation hebben we alles zo goed mogelijk proberen schoon te maken en uiteindelijk liepen we alsnog keurig op tijd de kinderafdeling op. Nadat er bloed was geprikt en de verpleegster de intake had gedaan, konden we onze eigen gang gaan. We hadden nog wat tijd te doden tot het nierbiopt. Ik was benieuwd hoe Sem het zou ondergaan…6 uur voor het nierbiopt niet meer mogen eten… Wat zijn kinderen toch flexibel! Hij neemt het gewoon zoals het is! Toen we eenmaal in het ziekenhuis waren, was de ergste spanning bij hem verdwenen en hij heeft geen een keer gezeurd over het feit dat hij niet mocht eten. Gelukkig was er in Kinderstad genoeg afleiding voor hem!

Wanneer hij zijn operatiehemd aan moet, zie ik de spanning weer op zijn gezichtje verschijnen. Gelukkig gaat het dan vlot en voor hij er erg in heeft, ligt hij op de OK en zakt hij weg. In de uitslaapkamer duurde het lang. Hij was gewoon heel moe volgens mij en daarom werd hij niet makkelijk wakker. Eenmaal op de kamer viel hij meteen weer in een diepe slaap.

’s Avonds kwam onze kinderarts nog even langs en zij vertelde dat alles goed was gegaan, maar dat er wel een randbloeding was ontstaan tijdens het prikken in zijn nier. Ze kon ons nog niet vertellen of we wel naar huis mochten zaterdag, want als die randbloeding erger zou worden, dan zou Sem moeten blijven. Gelukkig was dit allemaal niet het geval. Sem heeft vrijdagnacht rustig geslapen en ik dus ook. We zijn wel veel wakker geweest. Om 24.00 uur, 4.00 uur en 8.00 uur kwam de verpleegster langs voor de controles, dan kreeg hij ook nog om de zoveel uur een paracetamol (wat een ander ritme was dan de controles) en zijn infuus piepte als hij leeg was…en dat liep helaas ook net niet gelijk met de controles… Sem was super goed te spreken ’s nachts, dus eigenlijk hebben we heerlijke gesprekjes gehad samen!

We mochten om half 1 al naar de echo en gelukkig zag dat er goed uit. We waren zaterdag om kwart voor 4 weer lekker thuis. Sem moest de hele nog rustig aan doen en mocht niet sporten, druk bewegen of buiten spelen… Dat viel niet mee voor hem, want hij beweegt altijd graag. Toch had hij zich er na een dag bij neergelegd en was blij dat hij in ieder geval weer naar school mocht.

 

 

 

  

Leave a Reply

 

© Martine Delcour - 2012