Over mij

Mijn naam is Martine Delcour, ik ben 43 jaar en getrouwd met Robin. Samen met onze twee kanjers, Liz van 15 en Sem van 13, wonen we in Hoorn. Ik ben na 20 jaar lesgeven gestopt als leerkracht om weer tijd te hebben voor mijn gezin en een opleiding. Ook heb ik nu dus weer tijd om mijn website aan te passen, want dat was alweer veel te lang geleden zag ik tot mijn schrik. Ik werk gelukkig nog steeds met kinderen, maar sta nu als onderwijsassistent in een groep 7. Daarnaast ben ik begonnen met een opleiding. Mijn doel is om een eigen praktijk te starten. Ik wil graag tieners gaan begeleiden die niet lekker in hun vel zitten. Doordat ik jaren leerkracht ben geweest van een bovenbouwgroep, heb ik hier al veel ervaring mee. Dit vond ik ook altijd het mooiste van mijn vak…zorgen dat de kinderen blij zijn met zichzelf en het mooie in en aan zichzelf kunnen zien. Ook wil ik (als ervaringsdeskundige) mensen met een (beginnende) eetstoornis begeleiden.

Jarenlang ben ik bezig geweest met mijn strijd voor meer onderzoek en bekendheid voor de chronische zeldzame nieraandoening Nefrotisch Syndroom. Dat zou ik ook wel weer op willen pakken. Doordat het zo goed gaat met Sem, is dit iets naar de achtergrond geschoven.

Vier jaar geleden omschreef ik onze situatie nog zo: ‘Op 29 april 2009 stortte mijn wereld in. Mijn zoontje van 2 werd plotseling opgenomen in het ziekenhuis en kreeg meteen de hoogste dosering prednison. Hij bleek een ernstige nieraandoening te hebben. Zomaar van de een op de andere dag…. Ik had nooit verwacht dat ons zoiets zou overkomen. Het gebeurt altijd bij een ander, maar niet bij mij. Niet bij mijn kleine mannetje. Niets is minder waar helaas. Het is wel degelijk mijn kleine mannetje die ziek is en dagelijks zware medicijnen moet innemen om stabiel te blijven met alle bijwerkingen van dien, één keer in de drie maanden naar het VU moet voor controle en elke ochtend in een potje moet plassen zodat ik zijn urine kan testen. Bijna elke nacht wakker wordt van de pijnaanvallen en vaak moe is van school.’

Gelukkig kan ik melden dat Sem nog steeds stabiel is. Hij zit nu in 2 VWO in de sportklas. Hij is nog steeds medicijnafhankelijk en kan ook absoluut niet zonder, maar de pijnaanvallen van een aantal jaar geleden heeft hij bijna niet meer. Heerlijk dat dat voorbij is. Ik stick nog steeds elke ochtend zijn urine en zo kunnen we heel goed monitoren hoe het met hem gaat. Elke goede dag is er weer één!!!

In januari 2010 ben ik begonnen met schrijven. In eerste instantie om te verwerken wat er op dat moment in mijn leven gebeurde. Toen ik het een keer aan een paar mensen liet lezen, kreeg ik zulke mooie reacties dat ik besloot een boek te gaan schrijven. Het boek is er gekomen en ik heb ontdekt dat ik schrijven ontzettend gaaf vind om te doen. De afgelopen jaren ben ik opgeslokt door mijn werk als leerkracht en is het schrijven er niet van gekomen. Ik hoop dat ik dit weer op kan pakken.

Ik weet nog niet wat de toekomst me brengen zal, maar een combinatie van columns schrijven, lezingen geven en het werken in mijn eigen praktijk is op dit moment mijn ultieme droom!

 

© Martine Delcour - 2012