Eenmaal thuis na de diagnose

Van de prednison had Sem een bolle toet en heel vaak een rode kleur. Ook waren zijn buien heel onvoorspelbaar. Hij had duidelijk last van de prednison.

 

 

 

 

 

 

Regelmatig moest Sem naar het ziekenhuis voor een langdurige bloedrukmeting. Vier uur lang moest
hij dan op bed blijven liggen en elk kwartier werd zijn bloeddruk gemeten.
Natuurlijk wilde hij de band proberen zelf om te doen…wat niet helemaal lukte natuurlijk…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sem had na een week zonder prednison alweer een recidief. Zo zaten we op een zondag begin augustus 2009
alweer met hem bij de Eerste Hulp. Iets wat hij zelf echt niet leuk vond. Gelukkig kon hij nog wel lachen
voor de foto.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En weer een langdurige bloeddrukmeting. Ik nam altijd van alles mee om de tijd zo leuk mogelijk door te
komen. Sem vond het dan ook altijd wel gezellig en hield het goed vol.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Liz leest thuis lekker een boekje voor Sem. Terwijl ik naar ze zit te kijken,
zie ik het bij Sem alweer gebeuren. Hij verloor eiwitten en als je goed kijkt
zijn de vochtophopingen in zijn gezicht al zichtbaar. Het is 1 september 2009
en twee dagen later wordt Sem voor de 2e keer opgenomen in het ziekenhuis.

© Martine Delcour - 2012