Nierbiopt 2012

Op vrijdag 6 juli 2012 was Sem aan de beurt voor een nierbiopt in het VUmc. Tegelijkertijd werden ook zijn keel- en neusamandelen verwijderd.

 

   

Heerlijk ontspannen staat hij te wachten tot we de lift in kunnen. De afdeling dagchirurgie is nog niet eens geopend                                                                                                          als we daar aankomen, dus moeten we nog even wachten. De Ipad komt nu al goed van pas 😉

 

 

   

Natuurlijk is het toch wel een beetje spannend. Al die bedden en dan zo’n gek operatiehemd aan…Toch doet hij gewoon wat er van hem wordt gevraagd.

 

 

   

We zijn er klaar voor. Onze operatie-outfit hebben we aan! Rustig gaat hij op de operatietafel liggen en geeft geen kick als ze zijn infuus prikken. Gelaten kijkt hij om zich heen.

 

 

       

Zo trof ik hem aan op de uitslaapkamer. Hij had vreselijk veel pijn en kreeg tot twee keer toe een morfine-achtige pijnstilling. Ook had hij in het begin nog een beetje zuurstof nodig. Daarna lag hij wat rustiger, maar liet mijn hand niet los.

 

 

   

Die hele vrijdag had Sem het echt slecht. Veel pijn en veel spugen. Gelukkig sliep hij ook veel en dan had hij even geen last van zijn keel.

 

 

       

Dan komt eindelijk het moment dat hij iets langer wakker blijft. Hij kijkt even een filmpje en wil heel graag naar de Ronald McDonald kinderstad. Dat moet met bed en al, want hij moet 24 uur plat liggen vanwege zijn nierbiopt. En ineens krijgt hij toch ook aandacht voor de cadeautjes.

 

 

       

Voordat we de nacht in gaan, komt er nog iemand van het lab om bloed te prikken. Hij gaat er rustig voor liggen, maar legt wel zijn hondje op zijn ogen tegen het felle licht. Daarna kunnen we lekker gaan slapen. Ik lig op een stretcher naast hem en kan hem de hele nacht in de gaten houden.

 

 

       

Gelukkig kon Sem zaterdagochtend om 9 uur meteen terecht voor een echo van zijn nieren. Hij voelde zich nog steeds niet zo lekker, maar had wel een redelijke nacht gehad. De echo zag er goed uit en hij mocht meer gaan bewegen.

 

 

   

Het enige dat er toen nog moest gaan lukken, was zelf drinken. Alleen dan mocht het infuus met vocht eraf en was er een kansje dat we naar huis zouden mogen.

 

 

   

Langzaamaan kwam er iets meer leven in de brouwerij en kwam het ontslag steeds dichterbij.

 

 

           

WE MOGEN NAAR HUIS! Het infuusje moet er nog uit en dan zijn we klaar om te gaan! De verpleger was zwaar onder de indruk hoe rustig Sem erbij zat toen hij het vervelende ‘plakwerkje’ waar het infuusje door op zijn plek bleef zitten, verwijderde.

 

 

Bepakt en bezakt wachten we geduldig op het telefoontje van opa Dick dat hij er bijna is.

Pas dan lopen we naar beneden.

 

 

 

 

 

 

 

   

HEERLIJK om weer thuis te zijn, maar ook wel gek. We hadden rekening gehouden met drie nachtjes, dus dit was wel heel bizar snel.

Sem kreeg van opa en oma het voetbalstadion van playmobil en was helemaal gelukkig. Hij was blij met zijn cadeau’s, maar nog het meest blij dat hij weer thuis was en in zijn eigen bed kon slapen.

 

 

© Martine Delcour - 2012