Blog

spannend ‘stickmoment’

By on december 23rd    /    Blog, Geen categorie    /    0 Comments

Sem heeft de ziekte van pfeiffer…alsof een chronische nieraandoening niet genoeg is!
Hij begon gelukkig aardig op te knappen en ging alweer halve dagen naar school.
‘Daar slaat hij zich redelijk goed doorheen,’ dacht ik nog.

Maar vannacht rond 4 uur wordt Sem wakker.
“Mama, ik heb zo’n buikpijn.”
Kermend van de pijn tref ik hem in zijn bed. Snel maak ik een kruikje en leg hem tussen ons in.
Terwijl ik hem neerleg, zegt hij nog: “Pak maar alvast de bak van beneden voor als ik moet spugen.”
Nou dat is niet tegen dovemans oren gezegd. Ik ren naar beneden, pak de bak en ben net op tijd om de eerste golf op te vangen.
Vanaf dat moment is het elk half uur raak. Van slapen komt niet veel meer.
Het ene moment kreunt hij van de buikpijn en het andere moment moet hij weer spugen.

Overdag is er weinig verandering in dit patroon.
“Mama, mag ik alsjeblieft wat drinken? Ik heb zo’n dorst.” klinkt het vanaf de bank.
Even aarzel ik, want zelfs een slokje water houdt hij niet binnen.
Als hij echter zo’n dorst heeft, kan hij net zo goed een paar slokken drinken. Of er nou 1 slok weer uitkomt of 3!
Gevolg van dit alles is dat hij nog steeds zijn drankjes niet heeft gehad en daar maak ik me toch een beetje zorgen over.
Wat als hij vanavond nog steeds niets binnen houdt…of zelfs morgen nog niet…
Ik heb geen idee hoe lang zijn lijfie het redt zonder medicijnen. Hoe lang blijft hij dan eiwitvrij?
Zo routine als het sticken inmiddels geworden is, zo spannend en onzeker zal het morgen zijn!
Ik hoop toch zo dat een recidief ons bespaard zal blijven. Hij is druk bezig met vechten tegen de pfeiffer en nu ook al tegen deze buikgriep!
Een recidief…Nee, dank je wel!

 

  

Leave a Reply

 

© Martine Delcour - 2012